เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว ผมได้มีโอกาสได้ไปปล่อยบอลลูนเพื่อถ่ายรูปขอบโค้งของเปลือกโลก

เรานัดกันที่ Opendream เวลา 11:00 เพื่อออกเดินทางไปยังจังหวัดกาญนะจ๊ะบุรี ระหว่างนั้นก็ทดสอบอุปกรณ์ติดตามเจ้าบอลลูนไปด้วย โดยสมมติให้รถอีกคันเป็นบอลลูนไปก่อน แต่เวลาก็เอ้อระเหยไปบ้าง ถ่ายรูปหมาบ้าง ไปๆมาๆได้เริ่มออกเดินทางจริงก็เกือบจะบ่ายโมงแล้ว

เริ่มออกเดินทางรถติดพอสมควรเราก็มาถึงทีหมาย ซึงเรามีเจ้าบ้านที่คอยดูแลเรื่องปากท้องอยู่ ที่พักติดกับริมแม่น้ำ คือที่จริงเราได้รบกวนให้น้องแพ็คหาที่พักให้ ซึ่งก็เลยได้ที่พักแถวบ้านน้องเขา กินก็กินของบ้านเขา  กับข้าวอร่อยมากครับ โดยเฉพาะน้ำพริกกะปิ

ตกค่ำก็เริ่มเตรียมอุปกรณ์กัน โดยทีม Openspace ได้ร่วมมือกับทีม Photohackgrapher ในการติดตั้งกล้องวิดีโอ และกล้องถ่ายภาพนิ่งภายในกล่องโฟม ทำการเจาะกล่องโฟมเป็นรูเพื่อให้มีช่องให้กล้องมองลอดออกไป โดยกล้องวิดีโอตัวแรกถ่ายด้านข้างเพื่อถ่ายขอบโลก กล้องวิดีโอตัวที่สองถ่ายพื้นโลก และกล้องถ่ายภาพนิ่งถ่ายขอบโลกเช่นกัน ภายในกล่องยังบรรจุอุปกรณ์จำพวก GPS tracker, เสาอากาศส่งสัญญาณคลื่นวิทยุ

สำหรับกล้องถ่ายภาพนิ่งเราต้องใช้ CHDK ในการโปรแกรมให้มันถ่ายทุกๆ 5 วินาที และดับหน้าจอเพื่อประหยัดพลังงาน ส่วนนี้ผมรับผิดชอบอยู่ ส่วนรายละเอียดถ้ามีคนสนใจผมจะมาบอกเล่าอีกที ที่จริง google ก็ได้นะ

เริ่มเช้าวันใหม่ วันนี้ปล่อยบอลลูน

จากการคำนวนจากเจ้าซิมมูเรเตอร์ทำให้พบว่า ถ้าเราปล่อยที่กาญ มันจะไปตกแถวๆปทุุม

มีทีมมาสมทบอีกอันได้แก่พี่ป๊อกและพี่แบงค์ พี่ป๊อกก็พาลูกๆมาปล่อยบอลลูนด้วย ถือว่าเป็นการซ้อมกับเด็กๆ เพราะปล่อยคราวหน้าเราจะไปปล่อยร่วมกับเด็กที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง(อุบไว้ก่อน)

พอบอลลูนเริ่มออกตัว ความสนุกก็เริ่มตามมา เพราะว่าเราต้องขับรถตามเจ้าบอลลูนไปตลอด ตัวบอลลูนจะส่งสัญญาณวิทยุออกมา ส่วนบนรถจะมีเสารับสัญญาณ แล้วแปลงสัญญาณออกมาเป็นพิกัดกับความสูง ระยะส่งของคลื่นวิทยุประมาณ 30 ก.ม. ถ้าเราคลาดกับมัน ทีนี้จะตามตัวยาก ภายในรถติดตามมี พี่เก่ง(ตัวตั้งตัวตี และขับรถ) เอ็ด(เป็นชาวอาเจนตินา เคยมีประสบการณ์ปล่อบบอลลูนมาแล้ว มาช่วยแทร็กสัญญาณ) และผม(ไม่ได้ทำอะไร)

บอลลูนควรจะขึ้นด้วยความเร็ว 5 เมตรต่อวินาทีเพื่อขึ้นไปสูง 30 ก.ม. ภายในสองชั่วโมงกว่าๆ แต่ตกแถวๆปทุม แต่จากสัญญาณที่ได้ มันขึ้นด้วยความเร็วยังไม่ถึง 2 เมตรต่อวินาทีดีเลย ที่นี้ก็งานเข้า ต้องจอดหาร้านอินเตอร์เนท เพื่อคำนวนจุดตกใหม่ ผลปรกาฎว่ามันจะไปตกแถวๆ ปราจีน เราก็ต้องไปตามนั้น

ปัญหายังไม่หมด เพราะว่าแบตของเจ้าตัวรับสัญญาณใกล้จะหมด แล้วที่ชาร์ตอยู่ในรถคันหลัง ถ้ารอรถคันหลัง ก็จะคลาดกับเจ้าบอลลูน ก็เลยจะต้องไปหาซื้อเอาดาบหน้า ซึ่งไอ้ที่ชาร์ตนี้ก็หาซื้อโคตรยากเลย แต่สุดท้ายก็ได้มา

ปัญหายังไม่หมด ระหว่างที่เข้าไปหาซื้อไอ้ที่ชาร์ตนี่ สัญญาณได้ขาดหายไป ซึ่งสัญญาณสุดท้ายที่รับได้ มันบอกว่าอยู่สูง 27 ก.ม. แล้ว คาดว่าบอลลูนน่าจะตกแล้ว

ปัญหายังไม่หมด เราลืมใส่ตัวทำความร้อนเข้าไปในกล่อง เพราะข้างบนนั้นอุณหภูมิจะเย็นจัด ราว -60 องศาเซลเซียสได้ ถ่านลิเทียมอาจทนได้ไม่ถึง

เราต้องพึ่งเจ้าตัว GPS tracker ว่ามันจะยังทำงานได้ โดยเราส่งข้อความไปบอกมัน แล้วมันจะตอบกลับมาว่าอยู่ตรงไหน โชคยังดีที่มันตอบกลับมา เราเลยยิ้มกันออกและรีบมุ่งไปยังจุดนั้น ซึ่งตอนนี้เราอยู่แถวๆคลองห้า และกำลังควานหาเจ้าบอลลูนอยู่ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงโทรศัพท์ดัง คนที่คุยด้วยเป็นตำรวจ

ตำรวจโทรมาตามเบอร์โทรที่แปะไว้ที่กล่อง บอกว่ามีชาวบ้านเจอแต่ไม่กล้าเปิด ทางเราก็ชีแจงไปว่ามันคืออะไร

สักครู่ก็ได้ความว่าตอนนี้กล่องอยู่ที่สนามม้าคลองห้า ผู้ว่าก็อยู่ด้วยเนี่ย เขากำลังมีแข่งม้าชิงถ้วย แถวๆนั้นมันสนามบินเล็กด้วย ทางเราก็กลัวว่าจะต้องติดคุกติดตารางกัน เพราะว่าเอ็ดเคยไปปล่อยบอลลูนที่ประเทศที่คุณก็รู้ว่าใคร แล้วเจอเหตุการณ์ทำนองนั้น

เราส่งเอ็ดลงแถวๆปั้มที่มีเซเว่นก่อน สั่งเสียกัน ให้เบอร์ติดต่อกันไว้ โยนเสาอากาศทิ้ง ทำลายหลักฐานเท่าที่จะทำได้ ผมต้องควักแว่นมาใส่เพื่อให้ดูเหมือนนักวิทยาศาสตร์หน่อย แบกโน๊ตบุค(Macbook pro) ห้อยกล้อง ส่วนพี่เก่งเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจมีติดคุกติตาราง แล้วก็แบกหน้าเข้าไปเจอผู้ว่า

เรื่องราวจบลงแบบแฮบปี้เอ็นดิ้งครับ เพราะข้อความที่เขียนไว้มีพูดถึงเด็กๆ ว่าเราทำร่วมกับโรงเรียน(ที่จริงมันไม่ใช่ครั้งนี้)

ต้องขอบคุณทุกคน อาหารจากครอบครัวแพ็คกี้ ที่พักน่าอยู่ ทีมงาน ชาวบ้าน รวมถึงท่านผู้ว่าด้วยครับ ที่ทำให้เราได้ภาพขอบโลกมา

ตามอ่านต่อได้ที่ http://keng.ws/2011/02/the-blue-marble/

รูปอวกาศอยู่ที่ http://www.flickr.com/photos/openspaceproject