เริ่มต้นที่หอเพื่อนผมด้วยกลิ่นเหม็นๆตอนสายๆ ทางเลือกการเดินทางที่คิดไว้มี 3 ทางคือ รถส่วนตัว รถไฟ หรือ รถทัวร์

รถส่วนตัวนั้นตัดไปเพราะยังไม่มี
รถไฟ เป็นทางเลือกที่ดีเพราะฟรี แต่ว่าตื่นไม่ทัน
สุดท้ายก็ต้องเลือกรถทัวร์

ด้วยความโง่ขรึม รวมตัวนั่งแท็กซี่
ซึ่งมุ่งไปยังหมอชิต หวังจะได้พบรถไปหัวหินที่นั่น แต่เปล่าเลย คงไม่ต้องบอกนะครับว่าทำไม

ล้อหมุนถอยหลังเพื่อถอยรถ ป2 ที่คนเต็มพอดีๆ มีทหาร 2 คนร่วมยืนเดินทางไปด้วย แอร์อุ่นๆ เคลื่อนตัวด้วยความเร็วคงที่ 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง

ขอเล่าย้อนกลับไปนิดนึง คือตอนแรกก็กะว่าจะนั่งรถ ป1 นั่นแหละ แต่มีป้าคนนึงเค้าบอกว่ารถ ป1 ออกไปหมดแล้ว เหลือแต่ ป2 แต่คันนี้ไม่จอดรับผู้โดยสารกลางทาง เป็นรถพิเศษเพื่องานนี้ รถออกได้เลยไม่ต้องรอ เพราะเต็มที่กลุ่มผมพอดี ราคา 150 บาท เราจึงตัดสินใจตกลงทันที แต่ไม่คิดว่าจะต้องขึ้นรถทันทีทันใด ณ เวลานั้น เพื่อนผมจึงอาสาไปขี้ ซักพักนึงกระเป๋ารถถามว่าคนครบแล้วใช่ไม้ ผมก็ตอบไปความเป็นจริง นึกว่าเขาจะเข้าใจ แต่กลับถามกลับมาว่า เร่งหน่อยได้ไม้

ผมนึกในใจ เร่งคนขี้เนี่ยนะ

พวกผมจัดการให้ตามคำเรียกร้อง ปรากฎว่าครั้งที่ 3 จึงสำเร็จ

มาต่อกันที่บนรถ เวลาก็ดำเนินมาได้พักหนึ่ง ผมก็ถามกับเพื่อนที่นั่งข้างๆ "รถ ป2 มันจะไม่จอดรับผู้โดยสารเลยเหรอ"

จบประโยคปุ๊บ รถชิดซ้าย จอดรับผู้โดยสารเพิ่ม

ผู้โดยสารเริ่มทะยอยขึ้นมาบนรถที่แอร์ไม่เย็น ขอย้ำ ไม่เย็น พูดให้เห็นภาพสักนิดนึง ร้อนๆ แอร์มีแต่ลม ไม่มีหน้าต่าง มีพัดลมแต่ไม่หมุน คนเยอะประมาณรถเมล์ตอนเพิ่งเลิกงาน หายใจติดขัด มีคนแก่ขึ้นมาแต่ไม่มีคนลุกให้ นั่นคือผมนั่นเอง ในใจผมคิดว่าผมถูกหลอกมาแล้วยังต้องยืนอีกเหรอ

โถอีป้า หลอกกู

แล้วผมก็บ่นว่าร้อนจังวะ ทั้งที่มีคนแกยืนอยู่ แล้วร้อนกว่าผมอีก ในใจคนแก่คนนั้นจะคิดยังไงหนอ

อยากจะลงจากรถ ณ เวลานั้น

"รู้สึกทรมาณจนทนไม่ไหว ซึ่งมันทำให้เรารู้ว่ายังสามารถทนต่อไปได้อีก"

เป็นสำนึกที่ทำให้ผมได้พบกับพลังของการรวมตัวของกลุ่มคนที่สามารถสร้างบางสิ่งที่เหนือความคาดหมายได้

เสียงตะโกนขึ้นมาว่า "ช่วยจอดรถหน่อยได้ไหม เพื่อนผมปวดขี้" ตอนแรกคิดว่า กูร้อนแทบตายยังต้องมารอมึงขี้อีกเหรอ ก็คนปวดขี้จะให้ทำไง เป็นอีกจิตสำนึกที่ห้ามใจไว้ บวกกับที่เพื่อนผมเคยได้ทำไว้ ซึ่งพวกเขาได้ลงไปทั้งกลุ่มซักพักใหญ่ๆ

ผมอยากจะโทรไปเร่งคนที่ขี้จริงๆ

โค๊กเย็นๆ มีน้ำแข็งเกร็ดถือขึ้นมาสองสามแก้ว มีใครไม่อยากบ้างในสภาพการณ์เช่นนี้ แต่พวกเขาดันซื้อขึ้นมา

แหม่

ถึงหัวหิน เวลารวมๆ 5 ชั่วโมงที่อยู่บนรถ ผมใช้การระบายความร้อนออกจากตัวเองด้วยการตะโกนดังๆไปหนึ่งที ตามด้วยซื้อโค๊กเย็นจัดๆสักกระป๋อง ต่อด้วยผัดไทย แล้วขี้ แถมบุหรี่สักมวน มันพอทดแทนกับสิ่งที่เสียไปได้

นั่งรถสองแถวไปลงที่หาด รู้สึกได้ถึงพลังแห่งคนที่มากมายตั้งแต่ถึงแล้ว บวกกับรถที่ติดแน่นขนัดบนทางที่มุ่งไปสู่ชายหาด มันทำให้ผมรู้สึกดีนะ เพราะคนที่ไปกันส่วนใหญ่เห็นรุ่นๆเดียวกัน สวยสัก 8% งามโคตรซัก 3% หายเหนื่อยไปเลย กลับมามีพลังอีกครั้ง ที่จริงผมไม่ชอบที่ๆคนเยอะๆนะ แต่คราวนี้ไม่ปฏิเสธ

ใครจะรู้บ้างว่าผมโสดนะ

เดินเข้าสู่ชายหาดด้วยความปลื้มปิติตลอดทาง 1.5 กิโลเมตร แววตามีประกาย ไปนั่งพักที่สะพานปลาสักพัก(ที่จริงมันก็ไม่ใช่สะพานปลาหลอก เป็นกลุ่มหินที่กองๆกันยื่นออกไปที่ชายหาด) แล้วเริ่มจับจองพื้นที่ที่แน่นขนัด ยิ่งเฉพาะที่ติดกับน้ำทะเลเลย ผมเลยหลีกหนีไปยังที่สูงขึ้นไปอีกนิด และห่างจากเวทีใหญ่ประมาณ 50 เมตร ซึ่งพอจะมีที่ว่างบ้าง และที่สำคัญต้องนั่งใกล้ๆกับสิ่งที่มีประกาย รู้ตัวอีกทีเราได้เข้ามาอยู่ในโซน VIP เพราะมุดรั้วอะไรซักอย่าเข้ามา และที่นั้นเองเราได้จัดแจงซื้อเครื่องดื่ม ขนมขบเคี้ยว

เริ่มบันเทิง

กึ่มๆมาสักพักหนึ่งก็ย่างเข้าสู่ 6:30 pm(เวลาเย็นเป็นต้นไปวงดังๆจะเริ่มเล่น)

crescendo ขึ้นเวที ร้องเพลงตามภาษาเขา ขึ้นต้นด้วยเพลงเก่า ดินแดนแห่งความรัก ตามด้วยเพลงดังๆที่เราร้องๆกันได้ทุกเพลง แต่ที่เด็ดคือเล่นเพลงที่ว่างของ pause เพราะมีหนึ่งในวงเคยเป็นสมาชิกร่วมอยู่ด้วย

แหกปากกันลั่น

ยังคงนั่งฟังเพลงพร้อมร้องตะโกนตาม พร้อมเอาความหอมหวานของทะเลเข้าจมูก พร้อมกับความงามที่ใส่หมวกซะส่วนใหญ่เพราะกลัวจะดำ จุดนี้แหละที่กระแทกตาอย่างแรง แต่อย่าให้พวกเธอดำเลย พร้อมกับเอาความหอมหวานของเบียร์เข้าลำคอ กระเดือกดัง เอื๊อกๆ (อย่าอิจฉาผมเลย)

เวทีมีการแสดงโชว์ ออกแนวๆชนเผ่า มีการพ่นไฟ ควงคทา มีสองสาว VIP(อันนี้ผมโฟกัสเป็นพิเศษ) ยืนให้ถ่ายรูปอย่างกับดาราที่เราไม่รู้จัก แถมโยกตามเสียงเพลงนิดๆ เรายังคงดื่มเพื่อให้มีอารมณ์ร่วมสำหรับวงดนตรีถัดไป

scrub ขึ้นเวที

เสียงกรี๊ดดังลั่น

หลายๆคนอารมณ์ตึงเต็มที่ ลุกขึ้นเต็นจนแทบไม่มีคนนั่ง ผมก็เช่นกัน เต็นแบบน่ารักๆ หล่อๆ ดูดีโยกหัวตามเสียงเพลงบ้าง บางคนอยากเด่นก็มีท่าแปลกๆให้เห็นอยู่

ช่วงนี้ความมันส์เริ่มปรากฎ

คุ้นๆว่ามีวง flure ด้วย หรือไม่ก็เค้าเอาเพลงมาเล่น จำไม่ได้เริ่มมึนจัด อ่อ จำได้แล้ว crescendo เล่นเพลงยื้อมันส์โคตรสุดๆ เริ่มสับสนเรื่องเวลา

แต่ที่แน่ๆ พอ scrub จบก็ต่อด้วย T-Bone จะขาดได้ไงในงานเช่นนี้และเวลาแบบนี้ พี่ท่านเล่นขุดแต่เพลงเพราะๆขึ้นมาเล่นทั้งนั้น

ชึกกะชึกชึก

เป็นเสียงที่ผมเปล่งออกมา พร้อมกับขโยกๆหัว ตัว และขาไปมา พร้อมกับกลุ่มผองเพื่อน สักพักก็เปลี่ยนมาเป็นท่าเต้นสามัคคี ประมาณว่าโยกตัวไปในทางเดียวกันทั้งวงอะไรเทือกนั้น

yokee ก็เช่นกัน ตามมาซ้ำความมันส์ในแบบพี่แก คราวนี้รู้สึกดีกว่างาน fat พุงไม่ยื่น ไม่โชว์สะดือ

ผู้คนต่างมีความสุข น้ำเริ่มขึ้น คือตอนนี้ชายหาห่างจากผมประมาณ 10 เมตร คนที่เคยอยู่ใกล้หาดจมน้ำตายหมดเพราะไม่ยอมลุกจากที่ด้วยความมันส์ สรุปคือเหนื่อยมากเพราะแทบไม่มีใครนั่งเลย ถ้าไม่รวมพวกที่เมาจัด หรือสติหายไปอยู่ที่แกนกลางของโลก พวกนี้จะล้มได้ทั้งยืนอย่างแรง หนึ่งในนั้นคือเพื่อนของเพื่อนของแฟนเพื่อนของเพือน เอาเป็นว่าตอนนี้เป็นเพื่อนกันแหละ

จบด้วยขาแร๊บอย่างโจอี้บอย เล่นมุกนิดๆ ประมาณว่า พี่เมื่อยเมื่อไหร่จะมา แล้วก็ตามด้วยอีกคนพูดว่า กูเนี่ยเมื่อย มันส์ดีแต่ผมไม่อยู่ ไปนั่งจกข้าวเหนียวส้มตำแล้ว พร้อมที่จะกลับเพราะกลัวรถจะติด

ค้างคืนหนึ่งวัน แต่ก่อนจะได้พักที่บ้านพักที่ไม่คิดว่าจะมี ควรจะแถมด้วยเบียร์อีกซัก 6 ขวด แล้วก็มือกีตาร์ระดับขมังเวทย์อีกสองคน ตอนตื่นมาซดมาม่าร้อนๆ แล้วก็กลับตอนเที่ยงๆ แวะกินอาหารทะเลที่ชะอำ

บรรยากาศขากลับแบบว่ารถติดตั้งแต่เพชรบุรี

แต่เราใช่ทางเลี่ยงเมืองเพราะมีแผนที่ ชมวิวทวทัศน์ไปเลื่อยๆ มีหญ้าเขียวตัดกับธารน้ำที่เกือบใส ต้นไม้ใหญ่ๆให้ร่มเงาข้างถนน มีวัวเร็มหญ้าเป็นระยะๆ แล้วก็สะพานไม้เก่าๆ

สุดท้ายซื้อของฝากเป็นจาวตาลแล้วก็น้ำตาลสด

ทริปนี้ผมหมดเงินไม่ถึงพัน จะว่าคุ้มก็ได้ถ้าไม่รวมบนรถทัวร์ขาไป

ปล.
ที่ผมเขียนบล็อกนี่ขึ้นมาก็แค่อยากให้ได้รับบรรยากาศในการไปดูคอนเสริทครั้งนี้กับผม ยิ่งสำหรับใครที่ไม่ได้ไป คำว่าเที่ยวเผื่อด้วยนะที่ใช้ๆกัน ผมว่าเอามาเขียนบล็อกนี่แหละเหมาะที่สุด

พิมพ์รอบที่สองเพราะรอบแรกดันไปกดลบ แต่ดันเป็นกด back บน firefox หายหมดเลย ปัญหานี้จะไม่เกิดถ้าพิมพ์บน text editor ก่อน หรือใช้ Chrome

มีรูปด้วยแต่อยู่ในมือถือ เอาไว้จะมาลงให้อีกทีนะครับ เอาไว้เพิ่มบรรยากาศ

จะรู้สึกผิดกับตัวเองหรือว่ารู้สึกผิดกับคนอื่น แต่ถ้าเลือกแล้วต้องทำมันให้สุดๆ

มือถือพังอีกแล้วที่ทะเล